De People Summit wil doelen en voorstellen van de UN Conference on Sustainable Development, Rio+20, kritisch benaderen en werkelijk duurzame alternatieven voor het voetlicht brengen. Deze doelstellingen werden onlangs tijdens een persconferentie in Rio de Janeiro bevestigd.
Om de klimaatcrisis aan te pakken moeten we dringend overschakelen van fossiele brandstoffen naar schone, hernieuwbare energie. Deze overgang gaat echter niet alleen over het veranderen van energiebronnen. Het vereist een inclusief en eerlijk proces dat systemische ongelijkheden en veeleisende consumptiepatronen aanpakt, dat prioriteit geeft aan ecologische en sociale rechtvaardigheid en dat fouten uit het verleden niet herhaalt.
Inmiddels is het al uitgebreid in het nieuws geweest: op 25 september jl. overleed de Keniaanse activiste Wangari Muta Maathai op 71-jarige leeftijd. Jarenlang streed ze tegen armoede, vernietiging van de natuur, corruptie en vrouwendiscriminatie via een integrale aanpak van deze onderling verweven problemen. Ze kreeg hiervoor de Nobelprijs voor de Vrede in 2004 en was een voorbeeld voor vele Afrikaanse vrouwen.
Samen met maatschappelijke organisaties van over de hele wereld werkt de FGG Alliantie aan sociaal rechtvaardige, inclusieve en ecologisch duurzame samenlevingen in Nederland en het Zuiden.
De EU wil dat in 2020 een groter percentage brandstof die voor vervoer wordt gebruikt, bestaat uit hernieuwbare bronnen, zoals biobrandstof. Veel Europese landen hebben daarom het bijmengen van biobrandstoffen in diesel en benzine verplicht. Een groot aandeel van deze biobrandstof is inmiddels palmolie.
De schuldencrisis zoals Griekenland die momenteel ervaart is niet uniek. In de vorige eeuw gingen landen als Peru en de Filippijnen al gebukt onder enorme staatsschulden, die onder meer voortkwamen uit te hoge leningen van buitenlandse banken. In 2001 was het Argentinië dat zwaar in de problemen kwam, toen bleek dat de schulden nauwelijks meer betaald konden worden en de muntkoers naar beneden duikelde.
Het netwerk van internationale handels- en investeringsverdragen is groot en onoverzichtelijk; Nederland alleen al heeft meer dan 70 bilaterale investeringsverdragen (BITs) en is betrokken bij de handels- en investeringsverdragen die de EU afsluit, zoals met de Zuid-Amerikaanse Mercosur-landen of met Indonesië.