Both ENDS


’s Werelds grootste pulp- en papierfabriek

vrijdag 07 juni 2013

We zijn van Pekan Baru op weg naar het Langgam district, dat zich halverwege de Kampar rivier bevindt. We reizen met Rob Koudstaal en zijn vrouw Wil, Rita, Zen, Hesian, nog twee stafleden van Telapak Riau/YMI en twee journalisten van de Pekan Baru Pos. Even wat coördinaten: de Kampar loopt door Sumatra: het stroomgebied ligt grotendeels in de provincie Riau, in West Sumatra, het hoogstgelegen gebied. Riau is een plat gebied; de rivier meandert traag door het landschap. Het ligt vlak onder de evenaar dus het is heet, er is geen zuchtje wind. Als we later in de week de rivier opklimmen naar de ietwat hoger gelegen dorpjes in een wildreservaat, vinden we daar nauwelijks verkoeling.

 

 foto_boot_rivier_dag_1_IMG_1072

 

De weg naar Langgam is aangelegd door plantagebedrijven en leidt ons urenlang voorbij palmolie- en acaciaplantages en maanlandschappen, gedegradeerde gebieden die verlaten lijken te zijn. Het stroomgebied van de Kampar bestaat voor een groot deel uit kwetsbaar veen. Delen beboste gebieden zijn afgebrand, volgens sommigen opzettelijk aangestoken door plantagebedrijven.    

 

degraded_area_fdag_1_IMG_1040

 

Alles van RAPP

Benedenstrooms liggen twee grote acaciaplantages van Riau Andalan Pulp and Paper (RAPP), APRIL’s grootste dochteronderneming voor pulp. Volgens milieuorganisatie Friends of the Earth heeft RAPP hier in Riau de grootste pulp- en papierfabriek ter wereld. Later in de week zullen we een pont nemen die door RAPP is gebouwd, verschillende ‘RAPP scholen’ langs de weg zien staan en beland Rob met een ontstoken duim in een door RAPP gebouwd pico bello ziekenhuis.

 

We worden met een uitgebreide lunch ontvangen in het huis van Pak Zubir, waar we de nacht zullen doorbrengen. Er zijn verschillende traditionele 'adathoofden', ieder van een subdistrict. Pak Zubir is adathoofd van het subdistrict waar we ons bevinden.

De rivier neemt een centrale plek in het leven van de mensen in Langgam. Er zijn geen sanitaire voorzieningen, huishoudens gebruiken het water van de rivier om mee te koken en in te baden. Er zijn wel televisies, mobiele telefoons en motorfietsen. De meeste dorpelingen vissen voor eigen gebruik en verkopen wat over is op de lokale markt. Verder wordt er in de tuinen weinig verbouwd, voedsel wordt op de markt gekocht. De visrechten zijn via onderlinge afspraken tussen de adathoofden verdeeld over de verschillende subdistricten, en worden geveild onder dorpelingen. Deze vissers halen hier een aardig inkomen uit. Buitenstaanders die komen vissen wachten hoge boetes.

 

vis_dag_1_IMG_1090

 

Dalende visstand
We vragen de dorpelingen of ze veranderingen in de rivier waargenomen hebben over de laatste 20 jaar. Ze zeggen dat de visstand gedaald is, en dat de rivier troebeler is geworden. Een direct verband met de alom aanwezige plantages wordt desgevraagd niet gelegd; een deel van hen werkt op deze plantages.  Na een heerlijke lunch met riviervis gaan we met twee pongpong boten die enorme herrie maken de rivier op,.

 

We varen naar een deel van de rivier waar de vissen samenscholen en waar niet gevist mag worden. Delen van de rivierarmen zijn dichtgeslibd door sedimentatie. Rob vermoedt dat dit wordt veroorzaakt door het wegspoelen van materiaal van de plantages: modder, bladeren, takken, pesticiden. Volgens een van de dorpelingen heeft een plantagebedrijf in vijf andere dorpen waterputten gedoneerd als compensatie voor de slechtere kwaliteit rivierwater. Morgen gaan we naar Teluk Meranti, een dorpje benedenstrooms. Ik ben benieuwd!

 


Nl
En

schrijf u in
  • 160916_palmolieknop.png
  • 160916_Nicaraguakanaalknop.png
  • banner_climate_fund.png
  • banner_jwhi2.png
  • banner_richforests.png
  • banner_harbour_expansion.png
  • banner_barro_dam.png
  • schrijf u in